3 de xuño de 2018

INTERVISION ANO 1


Co fin do curso escolar tamén nós nos tomamos un descanso, subo este breve para agradecer e facer presente a valía do camiño andado.

Agradecer ao Concello de Santiago de Compostela, o espazo, 
unha sala sempre dispoñible na Praza do Mataoiro.

Agradecer a Zecilia, a ilusión e o apoio na posta en marcha do grupo.

Agradecer atodas as persoas que durante o camiño puxeron enerxía, difundindo, tendo a intención de vir, (Nekane e Elena), e e ás que fomos, aos encontros de intervisión, a min mesma por poder verme mais alá da carencia, a Marta, a Pablo, a Ana, a Carmén, a Paca, por porse en xogo, por dar de si mesmos e compartilo, pola escoita e por facer posible, util, nutritivo e ilusionante o ENCONTRO.

Cinco encontros, (outubro, decembro, febreiro, abril, xuño) atoparnos, darnos estrutura, compartir, casos, proxectos, dilemas vitais, damos e recibimos, o que nos serve incorporamolo o que non desvotamolo, o que hoxe non vemos outro día podemos velo. 

Pechamos o ano 1. 2017-2018

Abrimos o ano 2. 2018-2019

Eu fago o meu ti fas o teu
Non estou neste mundo para encher as túas expectativas
E ti non estás neste mundo para encher as miñas

Ti es ti eu son eu
e se por casualidade nos atopamos é fermoso
se non, non pode remediarse

Perls, 1974



31 de marzo de 2018

Continuo camiño co ENEAGRAMA

Despois de dous anos sen ir a talleres e coa formación en Gestalt rematada o camiño de coñecerme precisaba entrenamento, fun a Águilas, en Murcia, atopeime cun equipo terapeutico impresionante, dos Comités de Educación da Fundación Claudio Naranjo e a 54 persoas que tamén están no camiño, choramos, rimos, entrenamos o músculo e seguimos a andar. 

Agora coñezo mellor o meu monstruo, vexoo de frente, ate o quero por momentos, .... 

Non podia faltar o ingrediente solidario no meu camiño:
TRAPEROS DE EMAÚS DE MURCIA,  alí me acolleron e me acompañaron no andar de Boa Vida.

A Pelrs, a o Abé Pierre, e ás mulleres anónimas que andan por este lares.

GRAZAS POR EXISTIR SER E COMPARTIR.

15 de novembro de 2017

A Boa Viaxe



Xa me falta un post de fondo…., e aínda non podo facelo, solo transmitir que rematando o ano, sigo camiñando, atopei este peto de ánimas en Portugal, camiño querendo ser a señora da boa viaxe, coa xente de Boa Vida, co novo grupo de Intervisión e Gestalt, e como non, coas mulleres, co Circulo de Mulleres, con Olmo e con novo amor,  vai o meu desexo para o 2018. Tres Pots, 1- Camiño da Boa Vida, 2- Os grupos na vida 3-A Gestalt … fago o mesmo ,vivo, no traballo, na familia, cos amigos, … incluso cos inmigos…
CAMIÑO

23 de abril de 2017

Camiñante non hai camiño



Xa ano dende a última entrada, … dos ditos aos feitos…, un compañeiro de Boa Vida díxome esta semana que predico diferente do que fago, debe ser que ando a facer e publico pouco… sempre se agradecen esas críticas construtivas que queren achegar.
Hoxe abro o blog e vexo que fai un ano que publiquei, vou actualízalo un pouco cos datos actuais e a seguir CAMIÑANDO.

14 de abril de 2016

Chega a primavera

Xunto coas estacións sigo cambiando, despois do inverno preparando a primavera e o verán...

Agora centrada en case exclusivamente na Asociación Boa Vida e emprendendo novos retos persoais.

8 de decembro de 2015

2015 Como foi?

Rematar o ano cun resumo

Vexo o blog e quero rematar o ano contando como estou que fago na miña profesión.

Vou ser breve o 2015 foi un ano de asentar de afondar o que empecei no 2014, por un lado A Asociación Boa Vida e por outro a Gestalt.

Co sabor da loita, da dificultade, da perseveranza e do pracer … remato o ano...

A loita por construírme e reconstruírme día a día.

A dificultade de sentir, facer e compartir en equipo.

A perseveranza que da o pracer dos resultados eses que saboreei con gusto de verme renacer... , crecer... e que non teñen palabras nin papeis detrás e que si quedan dentro, moi dentro no corazón, na pel e na mirada.

Camiñando coa Gestalt iniciando a supervisión e rematando os traballos pendentes para a memoria final, tamén aplicándoa e vivíndoa, na asociación e nas relacións e na vida.

Camiñando con Boa Vida, vendo medrar o plantado, podando vellas pólas e coidando os novos xermolos sen perder de vista as sementes gardadas para a próxima primavera.


Como dicía Armando en Nicaragua. PURA VIDA!