1 Mil e unha noites no souto. Aventura

 Aventura

Din os vellos copistas que hai mapas que non debuxan montañas nin mares. Son mapas feitos de silencios, de miradas demoradas e de palabras que aínda non se atreveron a ser pronunciadas. Eses mapas non se gardan en bibliotecas, senón no corazón de quen aínda conserva a capacidade de sorprenderse.

Na primeira noite en que decidín contarche unha historia, abrín un pergamiño en branco. Pensei en todos os camiños que un home pode percorrer: desertos de area dourada, bosques onde os carballos falan coa lúa, cidades construídas con sal, illas onde os paxaros coñecen o nome das estrelas.

Mais un vello viaxeiro, sentado á porta dunha pousada, sorriu ao verme dubidar.

—Buscas unha aventura? —preguntou.

Asentín.

Entón respondeu:

—Equivócanse os que cren que a aventura consiste en afastarse da casa. A máis difícil comeza cando alguén decide cruzar a ponte que conduce ao corazón doutra persoa. Nese territorio non existen mapas nin brúxulas. Cada palabra pode abrir unha porta ou pechala para sempre. Cada silencio pode ser un inverno ou un fogar.

Desde aquela comprendín que todos os camiños do mundo son apenas ensaios para ese único camiño.

Por iso, esta historia non fala dun heroe que venceu dragóns nin conquistou reinos. Fala dunha viaxeira que un día decidiu coñecer novas árbores para o seu souto particular. E descubriu que cada conversa abría unha paisaxe nova, que cada lembranza era unha cidade agochada e que cada sorriso escondía un porto onde descansar das tempestades.

Ao final da xornada, o vello viaxeiro reapareceu para facerme a derradeira pregunta:

—E ben, atopaches a aventura?

Mirei cara ao horizonte. Xa non vía desertos nin castelos. Vía uns ollos capaces de cambiar o significado do camiño.

Respondín:

—Si. Porque hai viaxes das que un regresa coa roupa cuberta de po. E hai outras das que un regresa cun corazón distinto.

E souben que todas as historias que aínda quedaban por contar nacerían desta primeira: a decisión de aventurarse a coñecer novas árbores.

Inspirado nunha lectura de José María Doria e nunha frase atribuída a Hermann Hesse:

«Non existe maior aventura que a de aventurarse no outro; o resto é turismo».

De novo outono: Unha nova etapa

 

De novo no outono: unha nova etapa

O trinta de outubro do ano pasado estaba preparada para o inverno. Certamente, estábao, porque o inverno pasou, tamén a primavera e o verán, e aquí estou de novo no outono, sen escribir nada no blog.

Por unha banda, dáme alegría; por outra, sinto certa morriña por non ter deixado constancia de pasos importantes que fun dando neste tempo.

Avancei no cambio de traballo, na refundación de Boa Vida… Foron doce meses intensos, aos que se sumaron cambios importantes na miña vida persoal: parella, vivenda, fillo, amizades…

Pero o importante hoxe é que estou escribindo Contos das mil e unha noites no souto; que estou ilusionada coa transición cara a unha nova forma de vivir, despois de quince anos de rutinas e dunha dedicación exclusiva ás persoas en situación de pobreza e risco de exclusión, agora chamadas vulnerabilizadas.

E o importante é que, nesta nova etapa, están a darse sincronicidades marabillosas que me permiten relanzar a Escola da Vida e a consulta como terapeuta Gestalt, EMOVIDA, sen deixar de lado os proxectos colectivos, a través da Asociación Encontro Benestar Social.

Polo de pronto, vou subir o conto número 1, na súa versión sen revisar.

Quero que este blog siga sendo unha guía e unha memoria da miña traxectoria profesional, unha historia que me está dando tantas ledicias. Un espazo no que deixar constancia do camiño percorrido, tamén dos cambios, das aprendizaxes e das novas ilusións.

Porque ás veces, para comezar unha nova etapa, tamén necesitamos volver a mirar o camiño andado.

Preparada para o inverno

 

Igual que o gato na calor do fogar, deixando pelo vello e collendo pelo novo... O inverno trae paz e relax podendo verme por dentro e agradezo este chegar á noitiña con forzas para ler, escribir e seguir creando redes, desta volta con mulleres do centro de Galicia, Chorexe, alí nos atopamos e creamos xuntas comun unidade, con fluidez e con profundidade, sen previos con miradas claras e sabias, creo que volvin contaxiada de algo.... un virus vello o da sororiedade para o que non hai vacinas, e agora podo seguir no día a día con esa impronta que da a calma de esperar a que se faga a comida, despertar sen horario e facer de cada momento ese estar presente, aquí co que hai.O que hai no pasado son vellos éxitos, parellas, maternidade, ... o que hai no presente son novos retos bibiloteca feminista, parella, coidados na distancia e casa aberta,.... de seguro se transformaran en éxitos noutros 14 anos. 

Ogallá o descanso veña sempre

 

Despois das vacacións, chega o novo ano, 2025-2026, mirar atrás, mirar adiante e ver o presente, igual que o ceo  estrelado, sempre presente e sempre cambiante.

Grazas por este ano pasado, principalmente ás persoas que permanecen, á fortuna que me acompaña e a saúde sempre acaida.

Boa ventura para o que comeza, saude e acerto ao servizo da luz. 

Ano novo vida nova

 Chegar e encher, dedicado a esas amistades coas que sabes que estas a salvo

Saber de onde veño e onde estou

 Neste diario, case íntimo, hoxe a dous días do aniversario do nacemento do meu fillo deixo unhas liñas para sentir no paso dos minutos e das horas o pasado na mirada do abó, e o presente na xuventude da mocidade.

Nese tránsito de saber de onde veño, onde estou e onde quero ir. Hoxe, seino, sintoo no mais profundo de min, e iso dame unha tranquilidade ate agora descoñecida.

Grazas a todos os que fixeron e fan parte deste camiño.