1 Mil e unha noites no souto. Aventura

 Aventura

Din os vellos copistas que hai mapas que non debuxan montañas nin mares. Son mapas feitos de silencios, de miradas demoradas e de palabras que aínda non se atreveron a ser pronunciadas. Eses mapas non se gardan en bibliotecas, senón no corazón de quen aínda conserva a capacidade de sorprenderse.

Na primeira noite en que decidín contarche unha historia, abrín un pergamiño en branco. Pensei en todos os camiños que un home pode percorrer: desertos de area dourada, bosques onde os carballos falan coa lúa, cidades construídas con sal, illas onde os paxaros coñecen o nome das estrelas.

Mais un vello viaxeiro, sentado á porta dunha pousada, sorriu ao verme dubidar.

—Buscas unha aventura? —preguntou.

Asentín.

Entón respondeu:

—Equivócanse os que cren que a aventura consiste en afastarse da casa. A máis difícil comeza cando alguén decide cruzar a ponte que conduce ao corazón doutra persoa. Nese territorio non existen mapas nin brúxulas. Cada palabra pode abrir unha porta ou pechala para sempre. Cada silencio pode ser un inverno ou un fogar.

Desde aquela comprendín que todos os camiños do mundo son apenas ensaios para ese único camiño.

Por iso, esta historia non fala dun heroe que venceu dragóns nin conquistou reinos. Fala dunha viaxeira que un día decidiu coñecer novas árbores para o seu souto particular. E descubriu que cada conversa abría unha paisaxe nova, que cada lembranza era unha cidade agochada e que cada sorriso escondía un porto onde descansar das tempestades.

Ao final da xornada, o vello viaxeiro reapareceu para facerme a derradeira pregunta:

—E ben, atopaches a aventura?

Mirei cara ao horizonte. Xa non vía desertos nin castelos. Vía uns ollos capaces de cambiar o significado do camiño.

Respondín:

—Si. Porque hai viaxes das que un regresa coa roupa cuberta de po. E hai outras das que un regresa cun corazón distinto.

E souben que todas as historias que aínda quedaban por contar nacerían desta primeira: a decisión de aventurarse a coñecer novas árbores.

Inspirado nunha lectura de José María Doria e nunha frase atribuída a Hermann Hesse:

«Non existe maior aventura que a de aventurarse no outro; o resto é turismo».

De novo outono: Unha nova etapa

 

De novo no outono: unha nova etapa

O trinta de outubro do ano pasado estaba preparada para o inverno. Certamente, estábao, porque o inverno pasou, tamén a primavera e o verán, e aquí estou de novo no outono, sen escribir nada no blog.

Por unha banda, dáme alegría; por outra, sinto certa morriña por non ter deixado constancia de pasos importantes que fun dando neste tempo.

Avancei no cambio de traballo, na refundación de Boa Vida… Foron doce meses intensos, aos que se sumaron cambios importantes na miña vida persoal: parella, vivenda, fillo, amizades…

Pero o importante hoxe é que estou escribindo Contos das mil e unha noites no souto; que estou ilusionada coa transición cara a unha nova forma de vivir, despois de quince anos de rutinas e dunha dedicación exclusiva ás persoas en situación de pobreza e risco de exclusión, agora chamadas vulnerabilizadas.

E o importante é que, nesta nova etapa, están a darse sincronicidades marabillosas que me permiten relanzar a Escola da Vida e a consulta como terapeuta Gestalt, EMOVIDA, sen deixar de lado os proxectos colectivos, a través da Asociación Encontro Benestar Social.

Polo de pronto, vou subir o conto número 1, na súa versión sen revisar.

Quero que este blog siga sendo unha guía e unha memoria da miña traxectoria profesional, unha historia que me está dando tantas ledicias. Un espazo no que deixar constancia do camiño percorrido, tamén dos cambios, das aprendizaxes e das novas ilusións.

Porque ás veces, para comezar unha nova etapa, tamén necesitamos volver a mirar o camiño andado.