31 de xaneiro de 2014

Actualizada información benestar, supervisión e facilitadora



Pequenos pasos para grandes camiñadas, así seguimos adiante na construción persoal e profesional. Nas diferentes pestanas pódense ver as novidades do 2013.

Supervisión



No mes de novembro do 2013, iniciei unha supervisión no CDR O viso http://www.cdroviso.org/, está sendo unha experiencia grata e rica, Con Edi González o Traballador Social que acompaño, temos previsto facer un artigo para poder afondar e compartir a tarefa realizada.

28 de novembro de 2013

Dentro de pouco resumo do andado

Permítome copiar aquí as palabras dunha compañeira traballadora social, fíxomas chegar ao meu correo electrónico, e con iso recordoume que teño pendente actualizar as últimas andanzas así que antes de que remate o ano actualizarei datos.

Grazas Montse!!

Hola Pepa, estiven ollando  o teu blog,  e de verdade que te felicito, me gosta moito ,  e ademais se nota que crees no que estás a facer,  eu te animo para que continúes traballando sobre este tema, e ademais que escribas un manual,  dígocho en serio.   Escribes moi ben ,  e moi claro a min polo menos me chega.
Un bico  e gracias por sumar e compartir.

2 de maio de 2013

Traballo de Fin de Grado en Traballo Social






A supervisión como mirada, como apoio e autoapoio, con esa intención estou afondando nas teorías e praxes da supervisión.

A idea e coñecer mais, dende o que xa está feito e dende o que se podería facer, para isto deseñei o obxectivo da miña investigación como:

"...Determinar el grado de conocimiento que los responsables técnicos de servicios sociales tienen sobre la supervisión en la intervención social...."

Agradezo a dispoñibilidade das persoas que voluntariamente me están axudando tanto concedéndome entrevistas como localizando informantes de calidade, reflexionando  e axudando a construír este espazo de mellora e sostemento, tan preciso sempre, pero mais agora que parece que todo o sistema que levou máis de 30 anos en deseñarse parece estar en vías de extinción

28 de novembro de 2012

Camiñando coa Gestalt

1-      28/11/12- Iniciar este espazo foi un proceso de meses que dificilmente poderei hoxe plasmar aquí. 

Camiñante non hai camiño... -Antonio Machado (1875-1939)- se esta frase tivo significado agora ten tamén significante, no camiño que a Gestalt abriu para min. Dende aquí compártoo sobre todo coas compañeiras de formación con quen e de quen tanto aprendín. (Zecilia, Raquel, Bea, Ana G, Ana F, Alberto, Andrés, e Robert). 

Vai por nós e polas persoas que coma nos camiñan e fan camiño. 

Para recoller aquí os inicios, nomeo a Ramiro e a Escola Pañña, con quen empecei, e a Francisco Peñarrubia e Claudio Naranjo aos que lin con avidez.

A María Rodríguez, a miña terapeuta con quen sigo camiñando.

A Xurxo  que entendeu á primeira o que pretendía coa miña imaxe corporativa.   www.dseña.com 
  
A Valle, da escola Guibor de Santiago con quen tal vez siga o meu proceso de formación en Gestalt.
 
A http://gestaltnet.net. Que me acabo de atopar e que conecta co meu sentir.

 "Quienes formamos Gestaltnet.net deseamos que éste sea un espacio de co-creación de unacomunidad de personas interesadas en la terapia Gestalt, donde poder intercambiar recursos útiles y servicios de comunicación que posibiliten el contacto entre nosotros". 

Déixovos e convídovos a camiñar xuntos.

Breves das dúas obras de lectura do primeiro ano:

Da “Terapia Gestalt. A vía do baleiro fértil”, de Francisco Peñarrubia”. Sinto que obtiven coñecemento, que este é un manual básico para coñecer a Gestalt no seu conxunto, ordenada, sistematizada, coas súas luces e as súas sombras.

Do segundo “A vella e novísima Gestalt”, de Claudio Naranjo, recibo o cariño que transmite Claudio, a autenticidade da construción no presente, e síntome parte desa corrente. Ao mesmo tempo remato coa pena de non poder estudalo e compartilo con outros aliados. Estarei atenta cando cheguen.

Grazas a Pañña. http://www.gestaltgalicia.com

A vella e novisima Gestalt
Claudio Naranjo
Tradución autorizada polo autor
Editorial Cuatro Vientos
Madrid 1990
 
 http://www.fundacionclaudionaranjo.com/index.php
Pax. 276. “Penso que a terapia gestáltica, aquel revolucionario método que floreceu e xurdiu na cultura de fai quince anos atrás, actualmente corre o risco de converterse nunha ortodoxia mais, nun monopolio similar ao da psicanálise no pasado. E penso que hoxe en día sería apropiado – cando a Gestalt é amplamente recoñecida- que flexibilizara mais os seus límites, para así facilitar o desenvolvemento dunha Gestalt mais ampla: un enfoque holístico onde as capacidades do individuo para traballar en si mesmo foran empregadas na práctica meditativa e da toma de conciencia da vida diaria, e onde o traballo corporal así como tamén unha perspectiva mental sobre o desenvolvemento humano contribuíra  ao proceso de crecemento do individuo –ademais das sesións de terapia propiamente tales. A terapia gestáltica entón serviría aínda mellor á súa función, como un elemento valioso nun mosaico que, ao mesmo tempo, a complementaría e apoiaría.”


A vía do baleiro fértil
Francisco Peñarrubia
Alianza Editorial
Madrid 1998
http://psicoletra.blogspot.com.es/2012/06/francisco-penarrubia-terapia-gestalt-la.html
 
ARTE E CREATIVIDADE NA TERAPIA
  
A superación do debate técnica - intuición, conecta coas artes como expresión de técnicas e “intuicións” dos artistas.

Ambas se complementan non poden ser a unha sen a outra, e a terapia e a arte son tamén complementarias xa na súa expresión mais xenuína representar o invisible o máxico axudaba a curar as enfermidades.

Peñarrubia fai un excelente percorrido polas diferentes expresións artísticas e a súa conexión coa psicoloxía, dende Freud nas explicacións do inconsciente na literatura e artes plásticas ate Fritz que conecta o baleiro fértil co proceso de creación artística.

A terapia conecta coa arte na expresión dos feitos creadores humanos, todos somos creadores, e artistas na entrega e receptividade, na liberación dun mesmo e do coñecemento intelectual, no estar mais que no facer, e na arte de ser un mesmo, unha mesma ante a vida, permitíndose a espontaneidade e o non saber como forma de creación, coñecendo as técnicas e esquecéndoas, convivindo coas limitacións e cos recursos propios.




4 de outubro de 2012

Compartir unha lectura


Foi unha experiencia estupenda, da que me quedan as palabras que cada unha das persoas que quedaron ate o final, me regalaron:

Nada, camiño, tranquilidade, paz, blanco, 

En breve compartirei a reflexión do proceso.

9 de xullo de 2012

Coloquio Clima Laboral




Se queres mellorar en calquera da área da túa vida 

solicita unha cita: 680130933 

supervisionsocial@gmail.com








Despois de participar cos profesionais de ISPA, no coloquio sobre CLIMA LABORAL o 9 de xuño do 2012 en Huarte (Navarra), fágovos chegar este post que me permite compartir dende aquí os coñecementos que sempre se crean no encontro humano.

Laura Iparragirre, (Vicepersidenta de ISPA-ASC) deunos a benvida ás 18 persoas que asistimos, agradecendo a participación e o esforzo que supón hoxe en día desprazarse e dispor de tempo para unha xornada como esta.


Iniciou a Mesa Redonda Javier Cerrato, psicólogo. Director do Master Seguridade e Saúde no Traballo,  da Universidade do País Vaso, presentou o marco no que se desenvolve a investigación referente ao “clima laboral”. Posteriormente Carlos Arguilea, psicólogo e supervisor e Ioseba Guillermo, pedagogo e supervisor, conectan o mundo da supervisión e as súas achegas ao clima laboral.

Javier Cerrato,  
Presentou dun xeito científico e holístico a temática para a que foi convidado, ¿Qué di a investigación sobre o clima laboral?. Fixo un percorrido histórico polos diferentes autores e estudos realizados sobre o tema, do que vos conto a grandes liñas que o concepto de clima laboral é sofisticado, xa que non hai acordo total no que mide e como se mide, relaciona o intanxible co tanxible, niso radica a súa complexidade.

Para achegarnos ao concepto de clima laboral hai que ter en conta  que é diferente da cultura laboral, e que fai referencia ao fenómeno psicosocial das percepcións que as persoas teñen do seu clima laboral, son percepcións individuais que se comparten, e que conectan con outros elementos do mundo do traballo, como son o clima organizacional, a produtividade, o absentismo, o stress laboral, ou o desempeño, e cruzase con variables que van dende a estrutura organizativa, (tamaño, dirección, liderado, comunicación, normas, remuneracións ) ate as particularidades dos traballadores (xénero, intelixencia, experiencia, motivación…).

Téñense realizado múltiples investigacións ao respecto, e existen cuestionarios contrastados que permiten afondar no clima laboral e aplicalo ás empresas e organizacións para a súa mellora e innovación, así como adaptación aos cambios.

En todas elas é preciso ter en conta a cultura local en relación tanto ao traballo como ao xeito en que se constrúen as relacións xerárquicas, como exemplo achega Javier o feito de que en Euskadi foran suprimidos os foros; isto fai que na cultura xerárquica estea moi presente o imaxinario de que todos son iguais, eu pregúntome que resultados se obterían en Galicia onde as relacións xerárquicas teñen figuras como a do cacique que determinan as relacións non so de xerarquía no mundo laboral senón tamén veciñal e persoal.

Carlos Arguilea, http://www.hzconsultoria.org/ axudounos a visualizar, coa estrutura que podedes ver na fotografía, os diferentes elementos presentes nas relacións laborais e polo tanto na supervisión, e como a interrelación entre todos eles son claves á hora de realizar achegas dende a supervisión.

Sitúa a organización na base, conectada en liña directa co liderado e coa cultura, e á súa vez cada un deles con outras organizacións cos usuarios, coas estratexias e visión de futuro, roles, etc. cada elemento interacciona co resto, como en calquera estrutura a totalidade é mais que a suma das partes e incidindo en calquera dos seus elementos cambian os outros.

En momentos bonanza parece mais natural que as organizacións se miren cara a dentro pero en momentos de crise a mirada ten que ser dobre, para subsistir, traballando dende as oportunidades non dende a culpabilización.

A supervisión achega ao clima laboral un situarse “ao lado de”, apoiándose nos principios reitores que fan que da desconfianza se poda pasar á confianza, da incertidume do futuro ao goce do presente.

Ioseba Guillermo, da Asociación Nuevo Futuro http://nuevo-futuro.org/index.php/supervision/ , presentounos os resultados da supervisión na súa organización.

Esta práctica permitiulles baixar o nivel de stress entre os seus traballadores, conectando coas potencialidades e o empoderamento dos profesionais, que ao traballar nun ambiente de protección, fixo que non foran invadidos pola alta dificultade no desempeño da tarefa na súa organización (traballan con menores en risco social).

A nivel cuantitativo, con datos impresionantes, entre eles o descenso do absentismo laboral dun 6,44% a un 2, 42% e o aforro económico que supuxeron os cambios na mellora da rotación do persoal, nas baixas etc.

Como conclusións de meses de traballo que non rematan se non que forman parte da cultura da súa organización, Ioseba dinos que a supervisión dálles rigor, creatividade e capacidade de adaptación aos cambios, e sobre todo practicar o valor sobre as persoas.

É de agradecer que unha organización relativamente pequena como ISPA http://62.99.53.27:8081/ispa/index.php?option=com_content&view=article&id=92&Itemid=126 manteña este tipo de formación e de facilidades para participar a todas as persoas que pensan que a supervisión é unha ferramenta que mellora notablemente o benestar, eu son dese grupo.