Había unha vez unha muller, poderosa
que solo ela non sabía do seu poder, todos ao seu arredor recoñecían
o poder que tiña para vivir e dar vida, pero ela non o percibía,
polo tanto viviu moitos anos escondida detrás dunha aparente
incapacidade para vivir soa.
Despois de moitas tardiñas, entre
lusco e fusco, e moitos amenceres tristes e doridos empezou un camiño
sen retorno, un camiño que sen sabelo a conduciría a facerse cargo
do seu poder, ese camiño empezarao anos atrás non se sabe cantos
pode que vinte ou trinta, o caso é que chegou un día, no que
sucedeu o seguinte:
Era un sábado calquera de calquera
mes do ano, cun tempo calquera, sol ou choiva, aquela muller acudiu a
un lugar no que recibía axuda para atoparse a si mesma e deixar de
ter dor, ese era o seu único obxectivo que a dor deixara paso a
ledicia e dela ao amor universal como forma de vida.
Naquel
lugar, entrou nun sono profundo, acompañabaa outra muller, unha
muller poderosa coma ela, coa diferenza de que a súa acompañante xa
sabía do seu poder.
Naquel
sono profundo, (que
non se sabe canto durou, xa que o tempo e o espazo son
relativos
cando dúas
mulleres poderosas se xuntan)
naquel sono soñou.... soñou, e soñou e cando
acordou recordou o soño:
Estaba
deitada nunha padiola de masaxe dunha
osteopata colocaralle a man na pelve, os dous osos saian claramente
do seu esqueleto, e sentiu que tocaban unha ferida que tiña raíces
profundas, era dolorosa, e nesa dor preguntoulle a súa acompañante,
teño a impresión de que preciso que me leves a ese lugar no que se
produciu esa
ferida que me doe, e non ten cura, preguntoulle se podía, e quería
acompañala, e díxolle que si.
Automaticamente
a dor da pelve pasou ao peito, tivo medo, verdadeiro pánico, estivo
a punto de saír
correndo, pero permaneceu, as mans da súa compañeira pousáronse
nas costas e no peito, convidouna a unha viaxe, por dentro dos seus
recordos, e foi facendo o que lle pedía:
Paso
a paso, púxolle
cor a aquela dor, forma, sabor, olor.... resultou ser un globo, con
forma de demo, vermello, atado a unha corda, non sabía
se tiña medo ou rabia, choraba a moco solto, por momentos
asustada... doía
moito, respirou, permaneceu, e viu claramente que a dor era mais
rabia
que medo, o medo estaba por se non podía soportar a dor, a rabia....
a rabia....
primeiro era contra outros...e ao chorar e berrar puido ver que era
rabia contra si mesma, rabia por non saber, .....por non coidarse,
.... e berrou...
chorou... sabía que tiña compañía
que se se rompía a súa acompañante ía a pegar os cachiños e
seguiría viva.

Nese
choro profundo puido verse e perdoarse a si mesma, tardou tempo,
....no intento de cambiar a cor do diaño,... non era posible,....
apretouno...!!! reventouno!!!... pero seguía
sendo vermello... e agora estaba pegado ás súas mans, cal xelatina
pegañenta... non sabía que facer se tiralo ao lixo ou expulsalo
fora, non podía facer nada... ate que oíu
as palabras máxicas...
Ponlle
cor, está fora de ti, vaime dicindo de que cor o ves agora.
Agora
ten cores negras darredor, como cando algo de plástico
se queima, pásoo
de man en man, recordo onde estaba no meu corpo, agora dóeme
o ombreiro
dereito dentro moi
dentro, e vexo a cor rosada dos músculos
dos debuxos dos libros de texto... e pouco a pouco aquel vermello
foise convertendo
nun rosa con
trazos vermellos e ese negro queimado darredor,..... puxo as mans
cara abaixo e aquela masa xelatinosa empezou a esvarar
cara o chan ... volveron
o choro as bágoas
á cara, e agora eran doces, e o choro era de emoción, sentía amor,
moito amor por si mesma, ....

Nese
momento a acompañante meteu as mans debaixo das costelas, e sentiu
unha dor grata, como cando algo cura, ese proído
do alcohol na ferida. Pediulle que lle puxera cor, e a cor rosa
pastel apareceu, pediulle que lle puxera nome a ese fio, que o deixar
sair, ....pero non foi posible, era unha cor rosa sen forma definida,
era o símbolo
de ter amado a pleno corazón.... con toda a alma, ... non podía
soltalo, tentaba imaxinar
unha tesoira
e non aparecía, ate que lle dixo:
-
Ese
fío simbolizaba o amor a ti mesma, o grande amor que podes
darte a ti
mesma....
Esa
instrución
foi clave, aquel fío
rosa empezou a desprazarse polas costelas soltándose
e agarrándose
sen un fin claro. Cando lle dixo que xa tiña cor e forma,
sentiu
que
ese era
o
amor a si mesma,
empezou a sentir moita ledicia, estaba na casa materna facendo un
cordón rosa coa súa irmá maior, dándolle
voltas a moitos
fíos
rosas, ate que se converteron
nun cordón que pasaba entre as costelas e dende un lado ao outro, un
cordón indestrutible,
de amor a si mesma, e con el a todas as mulleres da familia, sabía
que con ese amor era indestructible.
A
acompañante pasou a súa man ao peito, pediulle que collese aire, e
que o votara varias veces... volveron...
a dor e
o choro.... e votou dende o peito, e tamén dende a gorxa, aí
recordoulle que a ira era solo un instrumento, que volvera ao peito,
colleu aire, soltouno, e no último
alento.... co pulmón ben cheo votou.... e nese momento a acompañante
soltou a presión do peito... un ahhhh!!!! saíu
onde quedou espazo baleiro,
un baleiro
grande saboroso
con espazo para amar, dar e crear... sentiu o seu poder.
Nese
instante, xusto antes de espertar, soubo que era poderosa, que nada
podía destruír
o amor que levaba dentro, era
poderosa era grande, sentiu medo, sentiu que era a única responsable
da súa vida,..... que podía ser feliz,.... soa.... ou acompañada,
.... e como ocorre
nos soños entrou outro soño... no que ela e o seu irmán facían un
novo fogar, onde gardar todo o amor recibido dos antepasados,
nese momento despertou, asustada acubillada tapada cunha manta nunha
padiola dunha osteopata,
........
En
calquera día, de calquera mes, de calquera cidade, volveu ao tempo e
ao espazo real,
e foi a rúa... mercou un paraugas,
e camiñou amodiño ....cara a súa casa, .....non sen antes levar
peixe para que o corpo se alimentara igual que a alma.
