24 de xaneiro de 2021

El descubrimiento


El descubrimiento

Había una vez en un país muy lejano un hombre, que también podría haber sido una mujer, una persona, .....que después de haber andado y andado, decidió parar, sacar la pila del reloj de pared, no mover la hoja del calendario, y parar el tiempo, llevaba una herida o mas bien tres, la de la vida, la del amor , la de la muerte.

La de la vida es indescriptible... la de un nacimiento no deseado... que le marcó hasta el día en que dejo que la pila del reloj se parara....y que cuando regresa le duele el cuerpo, el intestino y ahora hay reflujos donde tenia que haber alimento.... esta herida está, digamos "controlada”, aquella persona sabe de donde viene y cuando regresa esa herida, puede sanarla, saca la tirira la pone y sigue caminando....con el dolor. Sabe que le acompañará siempre.

La del amor la mayor herida que sangra constantemente.... sin cerrar... cada vez que llueve, cada vez que algo le roza la piel en esa cicatriz, saltan todas las tiritas... y a veces el pus es verde infeccioso otras es blanco... aquí también.... aquel hombre sabe poner de nuevo apósitos, tiritas, ... se le caen,... pero los coloca de nuevo... cada vez aguantan mas tiempo y paso a paso, cada día lo que le roza ya casi no le hace sangrar..… lo difícil es mirar y mantenerse a salvo de la otra parte donde la herida sigue abierta….entonces la herida no sangra pero duele y no permite caminar…. pone la pila al reloj y mira como pasa el tiempo… No sabe que más puede hacer

La herida de la muerte.... la muerte de quien le quiso, su padre, su madre, su abuela... tal vez alguna criada.... esas personas que ya no están vivas o que estando ya no le quieren….por lo tanto han muerto…. y que claramente le dicen que está solo ante la muerte, y cuando la muerte viene a visitarlo... se resiste a ir con ella, ….la conoce, la mira de frente y le recuerda que aun tiene algo que hacer aquí, que no sabe lo que es pero que no le toca irse, y la muerte se va ....y la herida sigue su curso...Sabe que la vida y la muerte son amigas.

Después de mucho, mucho tiempo, no se sabe cuanto porque no recuerda cuando llegó a su refugio interior y en el exterior se perdió el calendario... un día después de despedir a la muerte salió del refugio interno y externo y se dirigió a una vieja maestra con la que bailaba antes del encierro... que le daba tiritas para sus tres heridas... aquel hombre era muy afortunado porque ese mismo día se encontró a si mismo dando y recibiendo amor, a personas como él, heridas.... y pudo ver y sentir que aún podía ser feliz, que todos viven con sus mismas heridas, y que todos se sanan con la misma medicina.

Pasaron los días ... las semanas.... se enamoró perdidamente.... pero como sus heridas eran tan grandes le recordaban día si y día también, que no era apto para amar, que aquello era un espejismo que... mejor salir de allí,... que la vida le había enseñado que en ese lugar aparentemente esponjoso, como una nube del cielo, mas tarde o mas temprano se transformaría en un lugar espinoso y oscuro como el fondo del mar donde no entra luz y donde no se puede respirar...intentó irse de mil maneras... escapando físicamente, cerrando puertas y ventanas... de hecho su refugio nunca estuvo abierto al amor que por momentos dejaba entrar....

En un ultimo esfuerzo por cuidarse, aparentemente, se marchó lejos, ... como tantas veces lo había hecho en el pasado.... pero esta vez algo sucedió que no estaba previsto... el amor que dejó pasar por momentos le acompañó, ... estaba asombrado... que le había pasado a la herida del amor??, ya no sangraba, le tocaba y solo quedaba el recuerdo de un dolor marcado por personas y lugares que ya no tenían poder sobre el... estaba muy asombrado tanto que no podía creérselo... para comprobar que era cierto llamó a la puerta de un nuevo amor... y si... se confirmó a si mismo que allí había dolor, que debía estar lejos del amor ... pero un día recibió una carta como las del siglo pasado escrita a bolígrafo, con un sobre y un sello.... aquella carta le dejó prendido... en ella había preguntas, afirmaciones... la leyó varias veces... y paralizado se quedó mirándola... asustado... será verdad que puedo amar sin ser dañado?, será verdad que si deja de quererme no me voy a morir?...y así en un circulo vicioso se mantiene hasta el día de hoy.... tal vez algún día sabremos como resolvió?,.... que sucedió?, con la valiosa vida de aquella persona que se puso a andar de nuevo,..... colgó un calendario nuevo en la pared y empezó un año nuevo.... lejos de su reloj sin pila.

Todavía no había descubierto que dependía de quien le amaba igual que la otra persona dependía de él ... a quien también amaba y que dejaría de depender si podía ver y sentir el desamor, para poder dejar de amar a quien no le ama.

El descubrimiento mas importante que le esperaba en algún momento de su vida era que la dependencia le había hecho libre.

Tan solo en ese viaje empezaba a recordar que la medicina es el amor a si mismo y a los demás.

Colorín colorado este cuento ha terminado.





 

28 de novembro de 2020

ENXERTADA

 


A 22 días de cumprir 50 anos, Felicia levantase nun día de novembro soleado, por razóns difíciles de explicar coa cabeza, erguese acompañada e almorza na terraza, síntese enxertada, ….

Que é un enxerto? 

Unha árbore ten moitos procesos nace dunha semente, crecen as súas raíces cara o centro da terra e as súas pólas cara o ceo, e ao longo da vida, pode dar froito ou non, pode ter flores… e poden romperselle pólas… tamén pode ser enxertada, ....

O sentimento de Felicia era de recen cortada unha póla que mira a outra que foi rachada sen coidado,.... 

Agora corte é limpo e nese corte puxeronlle unha póliña doutra arbore, non sabe ben de que é, intúe que dará froito se o enxerto vai adiante, unha pereira?, Cereixeira.?? quixera que fose unha figueira pero as figueiras non se enxertan… esas prenden de cana….

Dóelle esa póla.. polo corte e supura sabia, tamén nota o emplasto pegañento que a une a esa nova póla... que tamén asustada mira a arbore á que a uniron con sospeitas ínquedas,.... quererame? Serei capaz de conectar e sobrepasar este corte polo que nos uniron? Recibirei alimento desta arbore?? 

O enxerto e a árbore saben que será difícil, que han de pasar meses para saber se finalmente cando saquen o emplasto e a tela que as une na primavera poderán comprobar se a sabia circula, se foi acollida, e se puido acoller, …. como é un día de inverno..... ambas miran ao sol, ...tímidas ollanse e .....confían solo poden facer iso...... mentres o inverno lles axuda a estar quietas, .....a deixarse cicatrizar e esperar a que marzo traia os resultados, mentres recibir auga, ...sol,..... frio, .....sentirse no inverno iso é todo, ....que non é pouco.

22 de novembro de 2020

Ao neto da Aurora


 Querido amigo....Entrei na casa baleira do noso pai. Ainda cos seis restos cebolas podres na mesa, mobles feitos por el....zapatos....e collin as baralla de cartas...o dominó....e volvin a Xinzo. 

Esta limpio e triste e xa non e el. Non sabe q día vive non lle gusta como o coidan e non ten poder para cámbialo.... Cando o tiña non o decididiu. Agora deciden...decidimos...

Morre de ganas de ir a Baltar 

Eu cheguei de volta a Pontevedra. 

Algo derrotada.... algo triste algo ......

Acordeime de ti...de vos...do señor David.... Do rápido q crecen os sabugueiros más casas baleiras...

Q saudade!!!  😔

4 de outubro de 2020

Despedida


 DESPEDIDA (Conto 3 de un conto de contos)

Un mes sen ti? Canto tempo sen min?


Din as teorías psicolóxicas que para amar aos demais hai que amarse a si mesmo, nada novo, xa Jesús de Jerusalén o dicía…. Despois veñen as teorías da dó, o luto, por fin atopo sinónimo en galego, a nivel de conciencia non había unha palabra que se use no meu imaxinario para definir o “duelo” en castelán, aínda que o tradutor da Xunta di que si que e esa a palabra.

Poi iso o luto. Primeiro poste de negro, despois de grises... alivio... e cando rematas xa te podes vestir de cores...

Estou de luto, morreu ou mais ben matouse o amor que eu tiña por alguén.

Desperto coa dor no peito propia do luto, sei que fai un mes que morreu, e dóeme, ¿quen non tivo un luto na vida?, todos sabemos que o luto doe, doe diferente se é unha morte dun ser querido, ou se é unha perda de algo material, ou unh divorcio ou unha separación ou ruptura sentimental dun amigo, amiga, noivo, amante, …. cada luto doe de forma diferente, incluso con intensidade diferente e apura ou enlentece as ganas de volver a vestirse de cores….. -sabedes que o luto significa vestirse de negro-.

Os despertares son significativos, estou atenta a eles, hoxe foi un despertar doce … estaba soñando que un home de barba pelirroxa me dicía que non podía quererme que tiña demasiadas cicatrices e u dicíalle que eu tamén… trememos mirándonos e despertei…. Recordei o resto do soño eran anacos dunha realidade inconexa, amigos con fillos adoptados, sorrisos de atoparnos, e tamén coñecer xente nova que facía puenting...e finamente o maxestoso bosque con pedras cheas de musgo e lique… pedras e árbores que recollen a vida de xentes pasadas….

Escribo a unha amiga, que fácil é arranxar a vida dos outros…. Xa o diciamos nas comidas familiares….

Volvo á miña viga, esa tan pesada que non vexo no ollo propio.

Xa para rematar, e non liarme a apalabraría baleira…. Quería escribirlle a un morto, para dicirlle que o voto moito en falta, para preguntarlle como era posible que non se comunicara conmigo, que non quería interromper o seu luto…. E afortunadamente acordeime doutra amiga e escribinlle a ela… ela está viva...., pode responder… e tamén me acordei do vídeo de YouTube de Laura Moreno, se alguén desaparece da miña vida é porque non quere estar…. Déixao tranquilo… foise porque o quixo… fin do conto….

Levarlle flores ao cemiterio….

E despedirse cantas veces faga falta ate que o despertar sexa outro…..

5 de setembro de 2020

I Escola de amorES

 


 I ESCOLA DE amorES

A escola de amorES, empeza a sua primeira edición 2020-2021

A matrícula está aberta.

¿inscríbeste? Sabes o que QUERES que estudar?

Paso o meu expediente por se che da pistas. Ti tes que elaborar o teu.

Na autoproba de nivel para o inicio de curso aprobei:

1- Organización de grupos en ONG’S.

2- Xestión economica familiar e social.

3- Educación en valores na adolescencia.

4- Creación de novas relacións respetuosas despois de rupturas.

5- A escoita.

6- O acompañamento.

Feitos os examenes de setembro suspendin algunhas asignaturas. Nas que quero matricularme este ano son as seguintes.

1- Autonomia emocional na parella.

2- Indentificación de faltas de respeto.

3- Alimentación con alegría.

Para matricularte tes que enviar un mail coas túas asignaturas. 

E as horas que queres dedicar a estudar e practicar.

Unha vez ao mes enviar informe cos exercicios.

A escola de amorES, axudarache a facer o temario e acompañarate en todo o curso escolar.

A cambio solo tes que enviar as tuas asignaturas e os resultados das probas que ti mesma decidas para saber se aprendiches e pasas a outras temáticas ou se repites asignatura.

Que che parece??

25 de decembro de 2019

O Xogo da Vida

Este libro de Chérie Carter-Scott, 1998, entregado por unha amiga virtual veu a darme esperanza un día que non sabía que estaba pasando no xogo da vida, que parecía que perdía folgos.
O xogo da vida ten 10 reglas, xa coñecía algunhas pero ao velas escritas, e poder tamén ler, e repasar... e comprehender que xa algunhas destas reglas as estaba practicando e outras as tiña esquecidas, deume non só folgos para seguir adiante senón tamén alivio.
Nesta tarde de Nadal na que chego a casa (despois de Baltar), e me sinto agusto, co peito liviano e disposta a vivir os últimos 6 días do ano. 
Collo da 4ª, regla. Unha lección que se repite ate aprendela. A Paciencia. Intento practicar, son paciente mentras espero un resultado de cambio no meu interior. Quero pasar a seguinte lección.... e da 5ª, A aprendizaxe non ten fin. A flexibilidade. Xa o dicia miña prima Antonia, a vida non é lisa e llana... e de novo adaptarme ao presente ao que hai, adaptarme hábilmente entre a ignorancia e a sabiduría, para ser mestra e alumna...ser flexible para maniobrar con facilidade nas curvas do sendeiro da vida.

28 de agosto de 2019

Conto dunha noite de verán

CONTO 2-  Conto dunha noite de verán.
A serra do larouco. Foto. Enrique Cuquejo

Erase una vez, una noche de final de verano... mirando las estrellas en el cielo despejado... una mirada me inspira este micro cuento...
El amor siempre engloba dos caras, la que se ve, la afectiva, la del mimo y el cariño, y la que no se ve, la de la tolerancia y la paciencia.
Del equilibrio entre las dos caras depende la vida de una relación, el yin y el yang, cara y cruz de una moneda (o quizás de dos), siempre en el filo de una navaja o más bien que la moneda pueda caer de canto en un capricho del destino.
Ser complementario es quizás una virtud sobrevalorada, un intento por ver en el otro u otra lo que uno no tiene, aunque muchas veces sea una mezcla difícil de sostener.
Amar sin medida es un deporte de alto riesgo en los tiempos que corren, y ni siquiera la madurez puede garantizar que una relación llegue a buen puerto con el discurrir del camino, y es que el compromiso siempre requiere una dosis de valentía, perdida en estos días inciertos.
Y colorin colorado el cuento está contado....

Segundo contan as vellas dos Cuquexos, os contos que nos traemos os novos son moi enganosos, sobre todo no que ao amor se refire, elas sabían que se casaban para toda a vida, que cun pouco de sorte enviudarían novas e que os fillos as coidarían de vellas. Mentras nós as novas vivimos pensando en que teremos unha segunda ou terceira oportunidade despois de divorciarnos, sabendo que nin as nosas parellas nin os nosos fillos van a coidarnos de vellas, polo tanto con vivir e amar por periodos xa nos conformamos, igual amar, conversar, compartir, non é posible na mesma persoa, e temos que ir por hortas do minifundio tan coñecido para as nosas aboas, e deixar a concentración parcelaria para a seguinte xeración, xa que a nós pillounos a medio camiño nin minifundio nin concentración parcelaria.... traballamos na finca do veciño tal e como el a deixou e nos deixaremola para que outros volvan a darlle vida... polo momento dame tristura, algún día aprenderei que o que hai é o que hai e que sempre está ben....