Non hai duas sen tres, ..... o master, a escola de vida, e o eneagrama, .... é pronto para facer reflexión e escribir, Francis Elizalde, dixonos que aos tres meses era posible unha revisión.... a ver que pasa.... o 1 de outubro.... nalgún momento tal vez se plasmen os efectos en texto... ou non.
5 de setembro de 2021
Da I Escola de amorES, a Escola da Vida
Sen foto, solo para que quede constancia do fracaso da I Escola de amorES, hoxe por causalidade, vexo no blog que e o mesmo día de fai un ano, a escola de amorES, muta para dar paso a Escola de Vida.
Das nove preguntas que me gusta formular a hora de iniciar novos procesos ou revisar os vellos, xa vai collendo corpo co 7, nun como e que actividades poderían formar parte.
Esta semente crece, ten vida propia, veremos dentro dun ano que nos conta.
Da vellez á morte
Conto 7 . 5 de setembro de 2021
Había unha vez,…. un vello camiñante, de 84 anos, atopábase, despois de moito andar na casa da súa terceira filla, non se sabe que pasaba pola súa cabeza os recordos de toda unha vida viñan e marchaban de forma inesperada, e o mais difícil era recordar onde tiña que durmir despois de tomar a merenda....
Logo fago uso da escritura expresiva e sae o que sae....
Hai cuestións na vida que veñen de serie, sen que teñamos que programalas, nacemos crecemos sáennos pelos no peito ou tetas e os domingos imos a misa ou a tomar o vermut, facemos rituais sen saber que o son, bautizamos, facemos o amor por primeira vez, temos fillos, enterramos os mortos….e por algunha razón todo iso ás veces faise con moito pesar… e cuestións que poderían producir dor, dan alivio, e outras que deberían dar felicidade dan dor.
Cando recordo como cambiou a miña vida cando naceu o meu fillo, non me cuestionei que xa non podía saír á praia a hora que me apetecera, ou que de noite se despertara para comer ou que había que ir á escola en horas de traballo ou a mercarlle roupa ou levalo ao médico….agora que convivo co meu pai todo iso volve a pasar e sinto presión social que me di que eses cambios son sacrificios que non tería que renunciar a nada pola súa presenza na miña casa.
Tal vez, algo se desprogramou nalgún momento, e parece ser que e que aquelo, que antes se chamaban hospicios (para nenos e pobres) ou asilos (para vellos) aos que soamente ían persoas que non tiña familia agora, é a forma de seguir coa vida cando os vellos non poden seguila sos, ...e a esas residencias van os que teñen cartos,..... alí aténdente… e os fillos poden seguir coa sua vida, … ¿iso a que se debe? ¿que é seguir coa vida?.
Penso na miña vida, a que facía antes, que agora non podo facer, como era aquelo de vivir, e sobre todo observo familias que comen cos fillos e netos, outras persoas que pasean soas pola praia ou polos parques, tamén aqueles que van con persoas en cadeiras de rodas,… preguntoume se aquilo ao que parece que renuncio, parte da miña vida non será unha mentira mais, … e cal é a razón de que pasar os domingos cos fillos e netos sexa vivir a túa vida e pasala cos avós, sexa deixar a túa vida?.
Por momentos recoñezome nesa dinámica e quero chegar á casa á hora que me peta, que se miro o último ano, chegaba sempre a antes da que agora se marcha o coidador
. Noutros momentos síntome feliz e emocioname ver e escoitar o meu pai, o que foi e o que sinte, e agradezo que poda estar con el. Tamén me obriga a estar conmigo soa, parada, as veces sen moverme outras movéndome por e para el.
En definitiva estou confundida, dígolle aos amigos íntimos que estou facendo un master, que teño clases a diario, e as fins de semana tamén, dura ate o 30 de xaneiro, nese momento, hai dúas posibilidades que aprobe, e me den o título, xa sabedes que nos masters sempre se titula, pagas e tes titulo, e que envíe meu pai a unha residencia (din que alí os coidan e o mellor para todos, fillos, pais,e netos, estimulanos... e non os deixan pasar o día na cama como fago eu), ou que suspenda, co titulo en man, decida repetir outros seis meses ate xullo, daquela igual meu pai tamén aproba as súas materias pendentes e pode volver a morrer á sua casa cos seus coidadores, (pagados) que fan o mesmo que os fillos.... menos quererlle ao vello, xa que non os obriga a cambiar de vida se non que lles facilita a vida.
Preguntome que mundo é este, e como rematan a vida as persoas, tal vez como vivimos así remataremos por certo o master titulase, da vellez á morte. Con ese titulo xa podo morrer tranquila.
Colorín colorado, este conto rematará cun solo final para meu pai, a morte, e con dúas posibilidades para min, que eu poda e queira acompañalo seguindo a vida que vivo con el na miña casa ou sen el na miña casa, espero que no master me ensinen cal é a diferencia, entre unha vida e outra.
13 de febreiro de 2021
AMOR A MIN MESMA
Había unha vez unha muller, poderosa
que solo ela non sabía do seu poder, todos ao seu arredor recoñecían
o poder que tiña para vivir e dar vida, pero ela non o percibía,
polo tanto viviu moitos anos escondida detrás dunha aparente
incapacidade para vivir soa.
Era un sábado calquera de calquera mes do ano, cun tempo calquera, sol ou choiva, aquela muller acudiu a un lugar no que recibía axuda para atoparse a si mesma e deixar de ter dor, ese era o seu único obxectivo que a dor deixara paso a ledicia e dela ao amor universal como forma de vida.
Naquel lugar, entrou nun sono profundo, acompañabaa outra muller, unha muller poderosa coma ela, coa diferenza de que a súa acompañante xa sabía do seu poder.
Naquel sono profundo, (que non se sabe canto durou, xa que o tempo e o espazo son relativos cando dúas mulleres poderosas se xuntan) naquel sono soñou.... soñou, e soñou e cando acordou recordou o soño:
Estaba deitada nunha padiola de masaxe dunha osteopata colocaralle a man na pelve, os dous osos saian claramente do seu esqueleto, e sentiu que tocaban unha ferida que tiña raíces profundas, era dolorosa, e nesa dor preguntoulle a súa acompañante, teño a impresión de que preciso que me leves a ese lugar no que se produciu esa ferida que me doe, e non ten cura, preguntoulle se podía, e quería acompañala, e díxolle que si.
Automaticamente a dor da pelve pasou ao peito, tivo medo, verdadeiro pánico, estivo a punto de saír correndo, pero permaneceu, as mans da súa compañeira pousáronse nas costas e no peito, convidouna a unha viaxe, por dentro dos seus recordos, e foi facendo o que lle pedía:
Paso a paso, púxolle cor a aquela dor, forma, sabor, olor.... resultou ser un globo, con forma de demo, vermello, atado a unha corda, non sabía se tiña medo ou rabia, choraba a moco solto, por momentos asustada... doía moito, respirou, permaneceu, e viu claramente que a dor era mais rabia que medo, o medo estaba por se non podía soportar a dor, a rabia.... a rabia.... primeiro era contra outros...e ao chorar e berrar puido ver que era rabia contra si mesma, rabia por non saber, .....por non coidarse, .... e berrou... chorou... sabía que tiña compañía que se se rompía a súa acompañante ía a pegar os cachiños e seguiría viva.
Ponlle cor, está fora de ti, vaime dicindo de que cor o ves agora.
Agora ten cores negras darredor, como cando algo de plástico se queima, pásoo de man en man, recordo onde estaba no meu corpo, agora dóeme o ombreiro dereito dentro moi dentro, e vexo a cor rosada dos músculos dos debuxos dos libros de texto... e pouco a pouco aquel vermello foise convertendo nun rosa con trazos vermellos e ese negro queimado darredor,..... puxo as mans cara abaixo e aquela masa xelatinosa empezou a esvarar cara o chan ... volveron o choro as bágoas á cara, e agora eran doces, e o choro era de emoción, sentía amor, moito amor por si mesma, ....
Nese momento a acompañante meteu as mans debaixo das costelas, e sentiu unha dor grata, como cando algo cura, ese proído do alcohol na ferida. Pediulle que lle puxera cor, e a cor rosa pastel apareceu, pediulle que lle puxera nome a ese fio, que o deixar sair, ....pero non foi posible, era unha cor rosa sen forma definida, era o símbolo de ter amado a pleno corazón.... con toda a alma, ... non podía soltalo, tentaba imaxinar unha tesoira e non aparecía, ate que lle dixo:
- Ese fío simbolizaba o amor a ti mesma, o grande amor que podes darte a ti mesma....
Esa instrución foi clave, aquel fío rosa empezou a desprazarse polas costelas soltándose e agarrándose sen un fin claro. Cando lle dixo que xa tiña cor e forma, sentiu que ese era o amor a si mesma, empezou a sentir moita ledicia, estaba na casa materna facendo un cordón rosa coa súa irmá maior, dándolle voltas a moitos fíos rosas, ate que se converteron nun cordón que pasaba entre as costelas e dende un lado ao outro, un cordón indestrutible, de amor a si mesma, e con el a todas as mulleres da familia, sabía que con ese amor era indestructible.
A acompañante pasou a súa man ao peito, pediulle que collese aire, e que o votara varias veces... volveron... a dor e o choro.... e votou dende o peito, e tamén dende a gorxa, aí recordoulle que a ira era solo un instrumento, que volvera ao peito, colleu aire, soltouno, e no último alento.... co pulmón ben cheo votou.... e nese momento a acompañante soltou a presión do peito... un ahhhh!!!! saíu onde quedou espazo baleiro, un baleiro grande saboroso con espazo para amar, dar e crear... sentiu o seu poder.
Nese instante, xusto antes de espertar, soubo que era poderosa, que nada podía destruír o amor que levaba dentro, era poderosa era grande, sentiu medo, sentiu que era a única responsable da súa vida,..... que podía ser feliz,.... soa.... ou acompañada, .... e como ocorre nos soños entrou outro soño... no que ela e o seu irmán facían un novo fogar, onde gardar todo o amor recibido dos antepasados, nese momento despertou, asustada acubillada tapada cunha manta nunha padiola dunha osteopata, ........
24 de xaneiro de 2021
El descubrimiento
Había una vez en un país muy lejano un hombre, que también podría haber sido una mujer, una persona, .....que después de haber andado y andado, decidió parar, sacar la pila del reloj de pared, no mover la hoja del calendario, y parar el tiempo, llevaba una herida o mas bien tres, la de la vida, la del amor , la de la muerte.
La de la vida es indescriptible... la de un nacimiento no deseado... que le marcó hasta el día en que dejo que la pila del reloj se parara....y que cuando regresa le duele el cuerpo, el intestino y ahora hay reflujos donde tenia que haber alimento.... esta herida está, digamos "controlada”, aquella persona sabe de donde viene y cuando regresa esa herida, puede sanarla, saca la tirira la pone y sigue caminando....con el dolor. Sabe que le acompañará siempre.
La del amor la mayor herida que sangra constantemente.... sin cerrar... cada vez que llueve, cada vez que algo le roza la piel en esa cicatriz, saltan todas las tiritas... y a veces el pus es verde infeccioso otras es blanco... aquí también.... aquel hombre sabe poner de nuevo apósitos, tiritas, ... se le caen,... pero los coloca de nuevo... cada vez aguantan mas tiempo y paso a paso, cada día lo que le roza ya casi no le hace sangrar..… lo difícil es mirar y mantenerse a salvo de la otra parte donde la herida sigue abierta….entonces la herida no sangra pero duele y no permite caminar…. pone la pila al reloj y mira como pasa el tiempo… No sabe que más puede hacer
La herida de la muerte.... la muerte de quien le quiso, su padre, su madre, su abuela... tal vez alguna criada.... esas personas que ya no están vivas o que estando ya no le quieren….por lo tanto han muerto…. y que claramente le dicen que está solo ante la muerte, y cuando la muerte viene a visitarlo... se resiste a ir con ella, ….la conoce, la mira de frente y le recuerda que aun tiene algo que hacer aquí, que no sabe lo que es pero que no le toca irse, y la muerte se va ....y la herida sigue su curso...Sabe que la vida y la muerte son amigas.
Después de mucho, mucho tiempo, no se sabe cuanto porque no recuerda cuando llegó a su refugio interior y en el exterior se perdió el calendario... un día después de despedir a la muerte salió del refugio interno y externo y se dirigió a una vieja maestra con la que bailaba antes del encierro... que le daba tiritas para sus tres heridas... aquel hombre era muy afortunado porque ese mismo día se encontró a si mismo dando y recibiendo amor, a personas como él, heridas.... y pudo ver y sentir que aún podía ser feliz, que todos viven con sus mismas heridas, y que todos se sanan con la misma medicina.
Pasaron los días ... las semanas.... se enamoró perdidamente.... pero como sus heridas eran tan grandes le recordaban día si y día también, que no era apto para amar, que aquello era un espejismo que... mejor salir de allí,... que la vida le había enseñado que en ese lugar aparentemente esponjoso, como una nube del cielo, mas tarde o mas temprano se transformaría en un lugar espinoso y oscuro como el fondo del mar donde no entra luz y donde no se puede respirar...intentó irse de mil maneras... escapando físicamente, cerrando puertas y ventanas... de hecho su refugio nunca estuvo abierto al amor que por momentos dejaba entrar....
En un ultimo esfuerzo por cuidarse, aparentemente, se marchó lejos, ... como tantas veces lo había hecho en el pasado.... pero esta vez algo sucedió que no estaba previsto... el amor que dejó pasar por momentos le acompañó, ... estaba asombrado... que le había pasado a la herida del amor??, ya no sangraba, le tocaba y solo quedaba el recuerdo de un dolor marcado por personas y lugares que ya no tenían poder sobre el... estaba muy asombrado tanto que no podía creérselo... para comprobar que era cierto llamó a la puerta de un nuevo amor... y si... se confirmó a si mismo que allí había dolor, que debía estar lejos del amor ... pero un día recibió una carta como las del siglo pasado escrita a bolígrafo, con un sobre y un sello.... aquella carta le dejó prendido... en ella había preguntas, afirmaciones... la leyó varias veces... y paralizado se quedó mirándola... asustado... será verdad que puedo amar sin ser dañado?, será verdad que si deja de quererme no me voy a morir?...y así en un circulo vicioso se mantiene hasta el día de hoy.... tal vez algún día sabremos como resolvió?,.... que sucedió?, con la valiosa vida de aquella persona que se puso a andar de nuevo,..... colgó un calendario nuevo en la pared y empezó un año nuevo.... lejos de su reloj sin pila.
Todavía no había descubierto que dependía de quien le amaba igual que la otra persona dependía de él ... a quien también amaba y que dejaría de depender si podía ver y sentir el desamor, para poder dejar de amar a quien no le ama.
El descubrimiento mas importante que le esperaba en algún momento de su vida era que la dependencia le había hecho libre.
Tan solo en ese viaje empezaba a recordar que la medicina es el amor a si mismo y a los demás.
Colorín
colorado este cuento ha terminado.
28 de novembro de 2020
ENXERTADA
A 22 días de cumprir 50 anos, Felicia levantase nun día de novembro soleado, por razóns difíciles de explicar coa cabeza, erguese acompañada e almorza na terraza, síntese enxertada, ….
Que é un enxerto?
Unha árbore ten moitos procesos nace dunha semente, crecen as súas raíces cara o centro da terra e as súas pólas cara o ceo, e ao longo da vida, pode dar froito ou non, pode ter flores… e poden romperselle pólas… tamén pode ser enxertada, ....
O sentimento de Felicia era de recen cortada unha póla que mira a outra que foi rachada sen coidado,....
Agora corte é limpo e nese corte puxeronlle unha póliña doutra arbore, non sabe ben de que é, intúe que dará froito se o enxerto vai adiante, unha pereira?, Cereixeira.?? quixera que fose unha figueira pero as figueiras non se enxertan… esas prenden de cana….
Dóelle esa póla.. polo corte e supura sabia, tamén nota o emplasto pegañento que a une a esa nova póla... que tamén asustada mira a arbore á que a uniron con sospeitas ínquedas,.... quererame? Serei capaz de conectar e sobrepasar este corte polo que nos uniron? Recibirei alimento desta arbore??
O enxerto e a árbore saben que será difícil, que han de pasar meses para saber se finalmente cando saquen o emplasto e a tela que as une na primavera poderán comprobar se a sabia circula, se foi acollida, e se puido acoller, …. como é un día de inverno..... ambas miran ao sol, ...tímidas ollanse e .....confían solo poden facer iso...... mentres o inverno lles axuda a estar quietas, .....a deixarse cicatrizar e esperar a que marzo traia os resultados, mentres recibir auga, ...sol,..... frio, .....sentirse no inverno iso é todo, ....que non é pouco.
22 de novembro de 2020
Ao neto da Aurora
Querido amigo....Entrei na casa baleira do noso pai. Ainda cos seis restos cebolas podres na mesa, mobles feitos por el....zapatos....e collin as baralla de cartas...o dominó....e volvin a Xinzo.
Esta limpio e triste e xa non e el. Non sabe q día vive non lle gusta como o coidan e non ten poder para cámbialo.... Cando o tiña non o decididiu. Agora deciden...decidimos...
Morre de ganas de ir a Baltar
Eu cheguei de volta a Pontevedra.
Algo derrotada.... algo triste algo ......
Acordeime de ti...de vos...do señor David.... Do rápido q crecen os sabugueiros más casas baleiras...
Q saudade!!! 😔





